Pomoc | Szukanie zaawansowane
Szukaj :
Strona główna
Forum
Pytania i odpowiedzi
Profile

Google
ZACZYNAMY
- od Autora
- jesteś tu po raz pierwszy?
- wprowadzenie
- przewodnik po ChLO
- metody operacji
- podejmujemy decyzję
- regulamin strony
ZASOBY STRONY
- F O R U M
- profile użytkowników
- ciekawe profile
- zmiany w profilach
- pytania i odpowiedzi
- nasze ogłoszenia
- C H A T
INFORMACJE
- A R T Y K U Ł Y
- lekarze i kliniki
- refundacja - NFZ
- dla lekarzy
- sprawy emocjonalne
- operacje plastyczne
- polecane strony
INNE
- GRUPA WSPARCIA
- www.AnonimowiZarlocy.org
- stowarzyszenie MAXIMUS
- sesje zdjęciowe
- współpraca
- wesprzyj nasz serwis
- koszulki z naszym LOGO
- balon żołądkowy
OBLICZ SWOJE BMI
Wzrost: cm
Waga: kg
UWAGA! Kalkulator działa tylko pod przeglądarką Internet Explorer - Przepraszamy.


R E K L A M A



Chirurgiczne leczenie otyłości - informacja dla lekarzy

Źródło: www.mp.pl

Całość artykułu: Postępy w chirurgii żołądka i dwunastnicy w 2003 roku

Autorzy: prof. dr hab. med. Grzegorz Wallner
Kierownik II Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej AM w Lublinie,
dr med. Tomasz Skoczylas i dr med. Witold Zgodziński
z II Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej AM w Lublinie

Opublikowano w: Medycyna Praktyczna Chirurgia 2004/03

Znaczna liczba artykułów zamieszczonych w 4. numerze "Journal of Gastrointestinal Surgery" z 2003 roku została poświęcona epidemiologii otyłości oraz jej skutkom (często zagrażającym życiu), a także patofizjologicznym podstawom regulacji wagi ciała u otyłych chorych, możliwościom modyfikacji ich stylu życia i leczeniu nadmiernej otyłości, z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń. Kilka publikacji dotyczy perspektyw farmakologicznej terapii i operacyjnego leczenia otyłości. Problemy te były poruszane podczas konferencji "2002 Consensus Conference on Management of Obesity", zorganizowanej przez Society for Surgery of the Alimentary Tract i American Society for Bariatic Surgery w trakcie "Digestive Disease Week" w San Francisco. Przedstawione wówczas referaty również dotyczyły wymienionych wyżej problemów. Schauer z uniwersytetu w Pittsburghu dokonał przeglądu piśmiennictwa i opracował aktualne wytyczne dotyczące operacyjnego leczenia otyłości. Autor omówił kolejno wskazania i racjonalne podstawy uzasadniające operacyjne leczenie otyłości, zasady strategii chirurgicznej indukującej systematyczne zmniejszanie masy ciała, standardowe, optymalne operacje wykonywane metodą otwartą, a także zabiegi wykonywane technikami minimalnie inwazyjnymi. W zakończeniu tego interesującego opracowania zamieszczono informacje dotyczące założeń systemu szkolenia i specjalizacji w zakresie chirurgicznych metod leczenia nadmiernej otyłości. Spośród operacji stosowanych w celu leczenia otyłości autor omawia gastroplastyki wyłączające, zabiegi typu opasania żołądka (gastric banding), operacje resekcyjne wyłączające lub omijające z jednoczesnym ograniczeniem wchłaniania żołądkowego lub jelitowego, z odwróceniem przepływu żółci i soku trzustkowego.

Ponadto zwraca on uwagę na istotne różnice techniczne pomiędzy operacjami wykonywanymi u chorych o współczynniku masy ciała większym niż 60, u których z reguły stwierdza się ciężką hepatosplenomegalię i u których zwykle wykonano już wcześniej operację z powodu otyłości, a operacjami przeprowadzanymi u osób o mniejszym BMI. U osób o BMI przekraczającym 60 zdecydowanie większe jest ryzyko powikłań, dlatego podczas operowania tych chorych konieczna jest duża biegłość w posługiwaniu się technikami minimalnie inwazyjnymi. Autor zauważył także, że mimo wcześniejszego sceptycyzmu co do powszechnej akceptacji operacyjnego leczenia otyłości, w ciągu dwóch ostatnich dekad nastąpił znaczny postęp w tej dziedzinie. Udokumentowano także powtarzalne wyniki uzyskane za pomocą chirurgicznego leczenia otyłości: zmniejszenie masy ciała przeciętnie o 50-70% wartości pierwotnej przy jednoczesnym znacznym zmniejszeniu odsetków powikłań związanych z leczeniem operacyjnym (<10%) oraz śmiertelności (<1%). Najlepsze efekty uzyskuje się po operacjach wyłączających typu gastric by-pass, chociaż zdecydowanie najkorzystniejszy stosunek korzyści do ryzyka związanego z zabiegiem występuje w przypadku operacji założenia opaski (gastric banding) lub zabiegów mających na celu redukcję wchłaniania, które jednak charakteryzują się gorszymi rezultatami pod względem zmniejszenia masy ciała. Nawet najbardziej skuteczne warianty leczenia farmakologicznego zapewniają trwałą redukcję masy ciała jedynie o 10-15%, podczas gdy metody operacyjne (obarczone jednak większym ryzykiem powikłań) zdecydowanie częściej zapewniają trwały korzystny wynik. Zdaniem autora, wprowadzenie technik minimalnie inwazyjnych zdecydowanie przyczyniło się do poprawy wyników zarówno operacyjnego, jak i zachowawczego leczenia nadmiernej otyłości.

W celu wykorzystania instrumentarium laparoskopowego podczas zabiegów przeprowadzanych u osób otyłych konieczne było zmodyfikowanie i przystosowanie tradycyjnych narzędzi. Dwa zespoły pracujące pod kierunkiem Carbonella oraz Schauera opublikowały artykuły na temat dostępnych obecnie narzędzi i sprzętu laparoskopowego, używanego w czasie wykonywania zespolenia omijającego (by-pass) u osób otyłych. Z kolei McGrath i wsp. opisali zmiany w zakresie technik laparoskopowych stosowanych w leczeniu chorych otyłych, jakie dokonały się w ciągu ostatnich dwóch dekad. Szczególnie dużo uwagi poświęcili oni technice wytworzenia pomostu omijającego żołądek sposobem Roux-Y (polegającej na wytworzeniu małego zbiornika żołądkowego z połączeniami omijającymi resztę żołądka sposobem Roux-Y [Roux-Y gastric bypass - RYGB] - przyp. red.) oraz założenia opaski na żołądek, a więc zabiegom obecnie najczęściej stosowanym w USA. Porównując wyniki 456 zabiegów laparoskopowego RYGB z wynikami 805 operacji założenia opaski, Biertho i wsp. stwierdzili, że RYGB zapewnia lepszy wynik pod względem utraty masy ciała w ciągu 18 miesięcy obserwacji, bez względu na to, jaka była u operowanych chorych wartość BMI przed operacją. Technika ta niesie jednak z sobą zwiększone ryzyko wczesnych powikłań pooperacyjnych w porównaniu z operacją polegającą na założeniu opaski. Warto zwrócić uwagę na znikomą śmiertelność związaną z opisywanymi zabiegami, która w przypadku operacji pomostowania sięga 0,4%, a w przypadku zakładania opaski - 0%. Nguyen i wsp. analizowali prospektywnie czynniki wpływające na powodzenie laparoskopowych RYBG. Przeanalizowali oni wyniki serii zabiegów wykonywanych samodzielnie przez poszczególnych chirurgów. W badaniu tym stwierdzono zależność pomiędzy powodzeniem operacji a wiekiem i płcią chorego, a także doświadczeniem operującego chirurga. Mężczyźni powyżej 50. roku życia byli obciążeni zwiększonym ryzykiem wystąpienia powikłań pooperacyjnych. Operacje przeprowadzone przez chirurga, który wykonał samodzielnie przynajmniej 75 zabiegów tego typu, trwały krócej, a odsetek poważnych powikłań operacyjnych był wyraźnie mniejszy niż w przypadku operacji przeprowadzanych przez lekarzy o mniejszym doświadczeniu.

Z kolei Podnos i wsp. dokonali retrospektywnej oceny częstości powikłań związanych z laparoskopowymi RYGB oraz porównali częstość powikłań po operacjach laparoskopowych i otwartych. Ocena objęła dostępne publikacje angielskojęzyczne, z których każda dotyczyła przynajmniej 50 operacji. Rejestrowano typ i częstość występowania powikłań pooperacyjnych. Dokonano porównania 3464 operacji laparoskopowych i 2771 operacji otwartych. Zabiegi laparoskopowe związane były z mniejszym ryzykiem jatrogennej splenektomii, zakażenia rany, wystąpienia przepukliny pooperacyjnej; mniejsza była także śmiertelność. Występowało jednak zwiększone ryzyko pooperacyjnej niedrożności jelit, krwawienia do przewodu pokarmowego czy zwężenia zespolenia. Nie odnotowano znamiennych różnic w występowaniu nieszczelności w zespoleniu, zatorowości płucnej i zapalenia płuc. Autorzy podkreślili, że częstość powikłań związanych z metodą laparoskopową zależy prawdopodobnie od krzywej uczenia się, natomiast ryzyko innych powikłań jest mniejsze - głównie ze względu na mniejszą ranę operacyjną.

Ahmad i wsp. przeprowadzili prospektywną analizę danych zebranych w trakcie leczenia 450 chorych poddanych laparoskopowej RYGB z powodu otyłości. Oceniali oni przede wszystkim częstość występowania zwężenia zespolenia żołądkowo-jelitowego. U wszystkich chorych włączonych do badania wytworzono zbiornik żołądkowy o objętości około 15 ml i wykonano zespolenie z pętlą Roux-Y, której długość była zależna od współczynnika masy ciała (przy BMI <50 - 75 cm; przy BMI >50 - 150 cm). Pacjenci, u których wystąpiły objawy zwężenia zespolenia (n = 14), kierowani byli na badania endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego. U 13 chorych wystąpiło zwężenie, a u 1 stwierdzono obrzęk zespolenia. Wykonano 27 endoskopii, przy czym w 23 przypadkach przeprowadzono rozszerzanie zespolenia za pomocą balonu. W trakcie i po zabiegach endoskopowych nie zanotowano żadnych powikłań. Średni czas obserwacji po rozszerzaniu wynosił 18 miesięcy i w tym okresie nie odnotowano nawrotu dolegliwości. Autorzy badania doszli do wniosku, że pneumatyczne rozszerzanie zwężenia zespolenia żołądkowo-jelitowego może stanowić skuteczną i bezpieczną metodę leczenia tego rodzaju powikłań po laparoskopowych RYGB.

Nguyen i wsp. oceniali zmiany w parametrach funkcji wątroby u chorych po RYGB metodą laparoskopową i otwartą. Porównywane grupy liczyły po 18 pacjentów. Analizowano przed- i pooperacyjne stężenie bilirubiny, aktywność fosfatazy zasadowej (ALP), aminotransferaz (AST, ALT), gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP) i kinazy kreatynowej. Po operacjach laparoskopowych zaobserwowano przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, jednak zanotowane wartości nie odbiegały w istotny sposób od parametrów występujących po operacjach otwartych. Aktywność kinazy kreatynowej była mniejsza po zabiegach laparoskopowych, co autorzy tłumaczą mniejszym urazem operacyjnym w porównaniu z zabiegami otwartymi.

Tolonen i Victorzon zwrócili uwagę na problem jakości życia (quality of life - QOL) chorych poddanych laparoskopowym zabiegom założenia opaski na żołądek z powodu otyłości. Autorzy przeanalizowali 60 ankiet wypełnionych przez osoby leczone tą metodą. Stwierdzili oni, że jakość życia operowanych pacjentów, określana na podstawie kwestionariusza Moorehead-Ardelt, została oceniona znacząco lepiej w porównaniu z osobami nie poddanymi jeszcze operacji (p < 0,0001). Autorzy podkreślili, że laparoskopowy zabieg zakładania opaski nie tylko skutecznie zmniejsza wartość BMI, lecz również sprzyja poprawie jakości życia pacjentów.

Steffen i wsp. poddali prospektywnej ocenie wyniki leczenia 824 chorych operowanych laparoskopową metodą zakładania opaski w okresie 5-letnim.Analizowali oni dane przedoperacyjne, pooperacyjne zmniejszenie masy ciała i ewentualne późne powikłania związane z omawianą metodą. Średni wiek operowanych wynosił 43 lata (±1), a średnia przedoperacyjna wartość BMI - 43 ±1. W okresie okołooperacyjnym nie odnotowano zgonów. Współczynnik konwersji wyniósł 5,2%. Aż 97% pacjentów włączono do obserwacji pooperacyjnej (trwającej maksymalnie przez 5 lat). Odległe powikłania wystąpiły u 191 (23,2%) chorych, w tym 16,4% powikłań związanych było z opaską. Średnia utrata nadmiaru masy ciała wynosiła: 30 oraz 41, 49, 55 i 57% po upływie odpowiednio: 1 roku oraz 2, 3, 4 i 5 lat od zabiegu, co wskazuje na wyraźną skuteczność tej metody przy akceptowalnym odsetku powikłań.

Analizę nieprawidłowości w zakresie funkcji przełyku u chorych poddanych operacji żołądka z powodu otyłości przeprowadzili Taha i wsp. Wśród 240 pacjentów, których poddano endoskopii, 140 przebyło zabieg operacyjny żołądka przed średnio 27 laty. W tej grupie badanie endoskopowe ujawniło łagodne zmiany zapalne o charakterze zapalenia przełyku i nieliczne zmiany typu przełyku Barretta. Spośród 119 chorych z pooperacyjnym żółciowym zapaleniem żołądka u 31 (26%) rozpoznano zapalenie przełyku, a u 2 (1,7%) przełyk Barretta. Autorzy porównali te wyniki z częstością występowania tych zaburzeń u 100 pacjentów nie poddanych operacji żołądka, która wynosiła odpowiednio: 37% (p < 0,11) i 11% (p < 0,007). Ponadto spośród 83 pacjentów po wagotomii u 19 (23%; p < 0,05) stwierdzono zapalenie przełyku. Zdaniem autorów, występowanie i natężenie zmian zapalnych przełyku oraz przełyku Barretta nie zwiększa się u chorych po operacjach żołądka, szczególnie po wagotomii, nawet mimo utrzymywania się ryzyka refluksu żółciowego.



  Ostatnia modyfikacja: 20.03.2005





(c) www.otylosc.org - Artur Rzepka 2003 - 2008




statystyki www stat.pl